ispanya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
ispanya etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

daha iyi günlerimiz olmuştu ve olacak; vakurla bekliyorum / bekliyoruz

6 Ağustos 2021 Cuma


 
iki sene olacak neredeyse hep bir şeyleri bekliyoruz; önce salgının hız kesmesini o arada aşıyı sonra ikinci aşıyı sonra... hep bekliyoruz; kanepede, evde, yürürken,  seyahat ederken kafamızın içinde hep dönüp duran bitmesini beklediğimiz ve normale dönünce yapmayı arzuladığımız şeyler var. belki de yeni normalimiz budur demek istiyorum ama girişte asılı maskeye gözüm takılıyor ve yooo bu yeni normal değil ve olmamalı diyorum. 

neyse ki artık okuyabiliyorum. en son hızla bitirdiğim ''büyülü nisan'' romanından bahsedeyim size. başka bir kitabı ararken -bulamadım- iş bankası yayınlarından yeni çıkan ne var deyince çocukların tavsiyesi ve kitabın tanıtım cümlesinin ''kocaları tarafından belirli kalıplara sokulan, sıklıkla ihmal edilen ve içselleştirdikleri toplum baskısıyla baş etmeye çalışan  bayan wilkins ile bayan arbuthnot gazetede gördükleri ''kiralık şato'' ilanının verdiği ilhamla cüretkar bir plan yaparlar.''  başlaması oldu. aldım, sanırım iki üç günde de bitirdim. yazmak için kafamda evirip çeviriyordum cümleleri; bu sabah erkenden uyanınca hadi handan dedim. 

kitabın ilk 200 sayfası akıcı. elizabeth von arnim iyi bir başlangıç yapmış ve fakat sonra ne oluyorsa oluyor roman sarkmaya başlıyor. ikinci yarı sanki yazar sıkılmış ve onun acısını bizden çıkarıyormuş gibi uzatıyor romanı ve uzattıkça daha da çok sarkıyor.  ilk 200 sayfada karakterlerin açılımı gayet heyecanlı iken sonra toparlama aşaması ıhhh nasıl desem yazarı bile sıkmış! bu kadınlar ancak bu kadarını yapar deyip bırakmış gibi. ve bir başka çok kişisel bir yorum; kitap tanıtım cümlesinde vadettiği kadar ''cüretkar'' değil. ancak mary annette beauchamp (yazarın gerçek adı bu) adlı yazarı tanımak, 1920'lerin londrasında kadınlar nasıl yaşarlar ne düşünürler diye bir bakmak için gayet güzel bir roman. yazarın fotoğrafına baktım da şimdi epeyi karizmatik bir kadınmış. ve evet romanda biyografik özellikler var-mış. eh hepimiz biraz kendimizi yazmaz mıyız zaten. 

yazmak deyince, blog eski şaşaalı günlerine kavuşmuş görünüyor. dün 1200 kişi okumuş! tek bir yorum yok ama:) dur bakalım bu çok okunmaların sonunda reklam alacak mı blog:) bekliyorum) 

en başta  neredeyse iki senedir beklediğimizi yazdım. beklerken okuyorum, yazıyorum, izliyorum, evle ilgileniyorum, yemekler pişiriyorum, yürüyüşler yapıyorum vs. ve fakat yine de seyahat etme fikri ile kendimi oyalamam gerekiyor. ağustos evde geçecek bu sıcakta valiz sürüklemek ya da sırt çantası taşımak fikir olarak bile yorucu geliyor. eylül'de ingiliz hükümeti bizi kırmızı listeden çıkarırsa bir tatil yapacağız. ben kendime kabataslak bojo ne karar verirse versin ekim için bir plan yaptım; yunanistan ve ispanya. hep bildiğim kasabalar kıyı kıyı köy köy orada bir meze burada bir tapas tek yön bilet aldığım bir seyahat yapacağım. keşif istemiyorum, metro istemiyorum, büyük turistik şehirler istemiyorum. barselanaya uçup oradan girona'ya gitmek ya da malaga'ya uçmak gibi. harita, aramak, kaybolmak vs. değil, bildiğim sevdiğim yerlere çift dikiş yapmak istiyorum:) tabii bunun için 10 günde bir servisten öbürüne gitmesi için defalarca mail attığım en son linkedin'den genel müdürü bulup emeklilik işlemlerime bir bakmasını rica ettiğim sosyal güvenlik kurumumuzun ikramiyemi yatırması lazım:) sosyal güvenlik kurumu telefonla kesinlikle ulaşılamayan bir kurum! nasıl bir yoğunlukta çalışıyorlar!? temmuz ayı genelde emekli olma ayıdır herkes bilir bunu, neyse ki linkedin var ve ulaştığım yetkili bugün bir haber verecek gelişmelere dair. 

işte böyle; genelde hemen hemen her gün mutlaka bir kere evden çıkıp ya bir kitapçıya ya bir markete ya da bir avmye gidip hepsini bir arada dolaştığım sonra eve gelip ingilizce ders dinlendiğim, öğle uykularına uyuyup yemek pişirmekten zaman zaman nefret edip yoğurt ile geçiştirdiğim öğünlerden sonra bazan bir heves kuzu incik alıp pişirdiğim aslında yeknesak günler... memleketin hali ayrı bir yürek ağrısı. son bir haftada yaşadıklarımız çok ağır,  hayvanlar aklıma geldikçe gerçekten dengede kalmakta zorlandığım zamanlar oluyor.  yangın öylesine kötü bir durum ki dün gece gönüllü gidip çalışsam diye düşündüm ama gerekli ekipmanım yok diye vazgeçtim. çünkü bunun eğitimini almadım gidip kalabalık yapmak yarardan çok zarar verir hem orada canla başla çalışanlara hem de ekipman bulamazsam bana. deprem sonrası günlerce  düzce'de gönüllü çalışmıştım, orada tek ihtiyacımız yatacak bir yerdi onu da 112 nin kaldığı binada bize de yer göstererek askeri kampetlerle çözmüştü kızılay ile koordineli yardım dağıtırken tanıştığımız yetkili bir abi. ama ne yazık ki yangın böyle bir şey değil. maske lazım, yanmaz ayakkabı lazım  tulum lazım vb. hadi hepsi var diyelim eğitim lazım. bir şey yapamadan evde oturup çok da acının faşizmini yapmayan güvenilir hesaplardan gelişmeleri izliyorum. akyaka'dan iyi haber aldım çünkü orada güvendiğim arkadaşlarım var. güvenmediğiniz bilmediğiniz insanların her yazdığını paylaşmayın diye son vereyim bu yazarken bile yüreğimi ağrıtan konuya. 

işte böyle, 50'ye iki kala yaşadığımı hayata!... 

daha iyi günlerimiz olmuştu ve olacak; vakurla bekliyorum. 

günaydın ahali 


radikal kararlar, aklımda kalanlar; marinaleda ve yeni seyahat rotaları

29 Nisan 2019 Pazartesi
evdekiler bitince şampuan almayacağım artık, yeşil sabun ve zeytinyağı sabununa dönüş. 

radikal karar bu mu handan, diyorsanız vallahi bu:) evde dünya kadar isana başta olmak üzere balea ve bir sürü başka markadan şampuan, duş jeli ve duş kremi var. oysa aslında fazla bir şeye ihtiyacım yok benim; saçlarım çok sağlıklı ve zaten boyalı olduğundan neyle yıkarsam yıkayayım ışıl ışıl parlıyor. duş jeli ve kremleri desen hakikaten çok bir faydaları yok. temizlik ise amaç, yaşasın zeytinyağlı sabun! bundan sonra mudanya sahilinden ev yapımı, gezilerde pazar ve market ganimeti olarak hep zeytinyağlı ürünler alacağım. daha çok tabii ki tercihim ev yapımı olanlar olacak. ekonomide ciddi bir kalem tasarruf yapacağım gibi sanırım daha doğal ve daha ışıl ışıl bir tene sahip olacağım. 
jön 
nasıl sarılmış! çok özlüyorum ben bu hergeleyi 
*** 

marinaleda'ya niye gidelim, handan? ispanyanın küçük bir köyü; sevilla eyaletine bağlı, bir belediye. belediyesi kendini, ''sosyal demokrat kooperatif bir yapı'' olarak tanımlamakta. bu tanım vikipedi'de geçiyor. 

marinaleda 

ben yoruldum: kafa dinlemek, kitap okumak, parklarda yürümek, ucuza yemek yiyip içki içmek, ucuz kiraladığım bir odada kalmak, günlük ispanyolcayı konuşa konuşa yaşaya yaşaya öğrenme, istiyorum, diyorsanız marinaleda derim. 


parklar çok güzel 


tapas fiyatları ispanyaya göre sudan ucuz,  en ucuz tapas 60 cent, en pahalı sanırım 3.5 sent civarı idi bodega'da, oda kiraları 15 euro civarı, 1 litre bira  markette 1.10 cent kahvede 1.30, yol parası, otobüs bileti, metro aktarması yok:) her yer yürüme mesafesinde. oku, uyu, uyan, yürü, yemek ye, iç, otostopla yan köye git, olmadı estepaya git, akşam geri dön. 
tapaslar tapaslar tapaslar 
harika tabaklardı bunlar 
köy kahvesinde alba'nın annesinin mutfağından 
marinaleda 




kekikli et 
hepsini bayıla bayıla yedim ama bu bir başka lokumdu! 
bebek enginar 
dedim ya bu sene baharı ispanyada karşıladım, diye 
ahh seneye bir daha mı gitsem:) 

ben bu sene gittiğimde odayı kolay buldum; hafızamın derinliklerinden antonio diye bir isim çıktı geldi, oda kiralamak için dolaşırken. cafedeki adama söyledim, onda yokmuş  telefonu ama bir iki telefonla buldu antonio'yu, sağ olsun aradı da, antonio yaşlı bir amca. düştü yanıma -yok, arabası var- götürdü beni kiraladığı eve, alt katta bir masa ve aile fotoğrafları var, üst katta 3 oda; tertemiz, banyo ortak, ben gittiğimde kimse yoktu rahat rahat kaldım. vifi var, şifre masanın üstüne beyaz bir kağıtta yazıyor. antonio banyo havlusu ve tuvalet kağıdını veriyor. iyi tatiller deyip gidiyor. paracı bir adam değil. ingilizce bilmiyor. evin numarasını izin almadığımdan yazmıyorum, ya karşıdaki kahveciden antonio'yu sorun ya da köy kahvesinden, mutlaka biri arar, merak etmeyin.  

demem o ki, katedral, kalabalık, pahalılık vs. sıktıysa sizi marinaleda ilaç gibi gelecektir size. 

*** 

bu aralar çok film izliyorum, zaman zaman anlık notlar atıyorum twitterdan ama film üzerine çok yazmıyorum. gezi ve  yemek yeter. 

yeni bir rota planlamaya çalışıyorum, planlama dediysem bilet alma:))) polonya; varşova ve krakov iki şehir gezip geleyim diyorum. dur bakalım. 

*** 

bu kısa notlar kafamda dönüp duruyordu. 
son favorim; hayfene acı füme sos. nefis nefis 
son yaptığım yemek, istiridye mantarı ızgara ve cızbız köfte 
ondan önce bir kuru yaptım oğlak etiyle, aman aman aman bir ara onu yazayım 
*** 
1 mayıs işçi ve emekçi bayramımız kutlu olsun. 

malaga, fuengirola, deniz ürünlü kurudan tapasa; ispanya notları

3 Nisan 2019 Çarşamba
daha önce barselonadan granadaya 19 gün seyahat ettiğim ispanayaya bu kez 15 günlüğüne gidip endülüs bölgesini gezdim..  hadi gelin yolculuk notları yazayım, size 

*** 
malagaya thy direkt uçuyor.  normalde 1000 -1500 tl civarında seyrediyor biletler ama ben bileti 5 ay öncesinden kampanyalı  aldığım gidiş dönüş 860 civarı bişeydi, 


istanbulda evden çıkıp atatürk hava limanına vardığımda daha ilk kontrolde cep telefonumu otobüste unuttuğumu fark edince yolculuk biraz koşuşturmalı  başladı. neyse, telefon bulundu, yola çıkıldı akşam güneş batmadan malaga'ya varmıştım. 

malaga 600 bin yaklaşık  nüfusu ile küçük bir şehir. hava limanından şehre otobüs ile ulaşım 3 euro. sonrası hostel arama benim için ve kolaylıkla bulma:) bulduğum ilk hostele çantamı attım! oda kahvaltı 15 euro, daha ne olsun. ve ondan sonra atıp çantayı odaya başladım yürümeye. bütün eski şehri, liman bölgesini, festival alanını, kalesini 4 günde deliler gibi gezdim. ikinci el mağazalarını da büyük marketlerini de el paco denen merkezden 5-6 km uzaktaki teyzelerin yemek pişirdiği restoranları da gezdim. dünyanın tapasını yiyip şehrin biralarından ve cava denen muhteşem şampanyalarından içtim. 

yok, müze gezmedim. 

rahat, temiz ve güvenli bir şehir malaga. meydanında her daim sokak müziği yapan grupları, kahvecileri, yunan tavernaları, hint yemekleri her şey bir arada. tren istasyonu ile otobüs terminalinin de yan yana olması müthiş bir rahatlık sağlıyor şehirde. nereye gideceksen hangisini tercih edeceksen hoop yan yana:)))) 

malagadan sonra fuengirola adlı sahil  kasabasına gittim, trenle. denizin kıyısından kıyısından gidiyorsunuz, kasaba 70.000 nüfuslu, iniyor trenden yürüyor yürüyor yürüyorsunuz. 

sonra bir camda deniz ürünlü kuru fasulye fotoğrafını görüyorsunuz; mmm deyip saatini bekliyorsunuz. ve böyle bir lezzet olamaz, deyip daha birinci tabağı bitirmeden ikinciyi söylüyorsunuz:)))) biter miter neme lazım. 

fuengirola beklediğim gibi küçük tek katlı evler olan bir sahil kasabası değil. çok katlı binalar vs. var dahası fiyatlar daha pahalı. benim kaldığım otel mesela 30 euro idi geceliğİ. gerçi onda da sorun çıktı,  sabah su yoktu! ilk gecede sonra ayrıldım, giderseniz agur otel denilen resepsiyonisti kaba ve oda göstermeyen ( yalnızmış, yav yiyecekler mi resepsiyonu) kadının çalıştığı otelde kalmayın. 

ben oda göstermemesinden biraz rahatsız oldum  aslında ama amannnn  deyio o anda iki gece kalacağım, ne kadar kötü olabilir ki dediğimden parayı ödeyip çıktım odaya. en sinir olduğum şey; karanlık, arada bir oda. sabah su da olmayınca delirdim.  paramı iade ettiler, ayrıldım. agur otel, gitmeyin arkadaş, kötü bir otel. 

ama  kasabanın restoranları tapasları güzel. meydanda biraz pahalı tabii ki yukarılara doğru çıktıkça fiyatları düşüyor. 

bir de tapas konusunda şunu eklemeliyim: şimdi tapas 1 euro / bira 1 euro  diyor ya yanında bira, şarap bardağından küçük bir bardakta geliyor. e sen büyük bir kadeh istersen hoop fiyat artıyor yani demem o ki her zaman kasa kazanır. karidesleri ve deniz ürünlü kuruları süperdi, o kurudan ben de pişireceğim dur bakalım nasıl olacak:)  ha bir de kimi lokal tapas barlarda günün tapası yeşil mercimek hatta etli nohut olabiliyor, allasen ben evde yemiyorum bunları  burada mı yiyeceğim deyip hoop geçiyorum oraları. 

bir de unutmadan, bir gün malagada hiç yürüyecek halim yokken marketten sosis alıp gelmiştim, hostelde pişirmek için tava ararken hostelin sahibesi pişirdi bana sosisi ama ne pişirmek! üstüne iki koca kaşık salsa sos ekleyerek. yazarken ağzım sulandı:)))) çok lezizdi çok. 

tapaslar, deniz ürünlü kuru fasulyeler, jamonlar, sokaklar... ilk hafta böyle geçti. 

estepa ve marinaleda bir sonraki yazıya kalsın. 

* bilet için kapres turizme teşekkürler
bir de bu deniz ürünlü kurudan yapan yer var mı istanbulda?  

neler oluyor? okuduklarım, keşfettiklerim, keşfedeceklerim

13 Eylül 2017 Çarşamba
üsküp uçuşu 

şimdi yine böyle kırmızı ruj ve oje sürüp ispanyaya uçmak istiyorum / uçacağım. 

bu kez endülüs bölgesinden malaga'dan başlayacağım ve ilk durak malaga / estepa  hattından çok özlediğim marinaleda olacak. bir sürü yere gittim ama marinaledayı özlüyorum arkadaş. geçen sene yılbaşı yemeğini orada yemiştim bu sene de bunu istiyorum. 

*** 

ne yaptım, neler okudum: sevin okyay ile nehir söyleşi kitabı okudum. ''hakikaten'' yaşadığımız toprakların kültür sanata bakış açısı üzerine de okunabilecek bir kitap. özellikle sevin okyay'ı tanımamaları kısımlarında hem kahkaha atıyor hem de vah ki ne vah diye hayıflanıyorum okurken. radikal (bir zamanlar böyle bir gazete vardı) zamanlarını da anımsıyorum okyay'ın; kedi sevgisini, kedilerini anlattığı yazılarını ha bir de bursa bağımsız film festivalinde görmüştüm kendisini ve o zamanlar radikal'de ne işi var ki bu çakma sarının dediğimiz bir köşeciyi sormuştum (kendisi anımsamaz çok büyük olasılıkla) o da bilmem, demiş ve salona girmişti film izlemek için. bursa bağımsız film fest. zamanlarını gördüm ben ya! şimdi nerede... 

sevin okyay ile alakalı nerede okuduğumu anımsamadığım hoş bir anekdot var aklımda; tuğrul şavkay, sevin okyay ve şimdi anımsamadığım biri daha sabahın erken saatinde bir yerden bir yere ya da evlerine gidiyorlar, o sırada karşıdan o erken saate rağmen çok bakımlı, makyajlı iki kadın geliyor; onları gören sevin okyay bir onlara bakıyor, bir kendilerine ya bunlar kadınsa biz neyiz, biz kadınsak bunlar ne? diye mırıldanıyor. zaten o tanımamalarını da öyle açıklıyor, süslü püslü biri değil okyay. 

*** 

samothraki adasına gittim geldim. 

samothraki / kale 

şimdi yeni rota belirlemenin zamanı. 

*** 

bodrum var ekim ayında; kampanyalı biletlerden alıp bir hafta sonu gidip gümüşlük / akyarlar gezip geleyim diye. keşfedilmemiş yer kalmadı sosyal medya sayesinde ama yine de bak burası var, derseniz - ki dersiniz- bir koşu gider bakarım. 

*** 

sosyal medyada saçma sapan paylaşım yapanları takipten çıkıyorum. 

arayıpta hadi laflayalım dediğim herhangi biri o zaman uygun değilse ve akabinde kendisi aramıyorsa onu da hayatımdan çıkarıyorum ki ilk zaman haberleri olmuyor bundan. sonra arayınca yok ben seninle sadece sen istediğin zaman görüşecek değilim ya da seninle arkadaşlığın yıpratıcı olacağına karar verdim bu yüzden de arkadaş olmayacağım, deyip kapatıyorum o insanlara kendimi. zira, biz yeni nesil değiliz her şeye aynen deyip geçecek sığlıkta olan; biri seni arıyorsa ve reddediyorsan ilk fırsatta görgü kuralları gereği senin araman gerekiyor. ''çok yoğunum, şapşiğim ben, birinin beni harekete geçirmesi gerek, sen enerjiksin handan, yükselt beni handan'' tarzı ''şirinliklerse'' bana sevimli gelmiyor. 

*** 
sonraaa 
bu ara pişirdiğim iki şey var; biri barbunya pilaki diğeri köfte 
ikisini de bayıla bayıla yiyorum. 





ben bir kahve içeyim 

işletmeler sıkıntıyı nasıl aşacak? bir haftada 3 kitap; hepsi bir yazıda

12 Şubat 2017 Pazar
eski bir fotoğraf 

bir haftada birbirinden bu kadar farklı üç kitap okunabilirdi ancak; biri aslı erdoğan'ın bir kez daha kitabı, diğeri şarık tara anlatıyor, öteki ilhan eksen'in kebabistanbul. bir sebebi var mı? yok elbette; sadece ilkini bir nişantaşı alışverişinde kitabevinde görüp aldım.
 şarık tara'nın yakın türkiye tarihi diyebileceğim kitabını, envai kahve'de otururken kitaplıkta görüp okumaya başladım, elimden bırakamayınca eve götürüp götüremeyeceğimi sordum, elbette götürebilirsiniz, dediler attım çantama, dün gece bitirdim, yarın götürüp kitaplığa geri koyacağım. envai kahve için iki satır yazmak isterim; iş yerime çok yakın bir kahveci; saatlerce oturup çayınızı kahvenizi içebileceğiniz, mütevazı küçük bir kahve. fiyatlar makul, müzik iyi. envai mutfakta da salata ve günün yemekleri çıkıyor; kahve kısmına da servis yapılıyor e daha ne olsun. 

şarık tara'nın nehir söyleşi ya da biyoğrafi diyebileceğim kitabını çiğdem tüzün, hazırlamış. onu da yazmadan geçmeyeyim; emeğe saygı. 


gayrettepe bence istanbulun en bilinmeyen ama en yaşanılır semtlerinden biri, bilinmeyen derken kendimden bahsediyorum; burada çalışmaya başlamadan önce bilmiyordum ben gayrettepe'yi. az ama öz lokantası olan bir semt; hüsrev var, piola var, bir iki pasajda tuhafiye var hala yün ve düğme alabileceğiniz sonra pasajlarda esnaf lokantaları var. az ama öz bir semt biraz gizli nişantaşı gibi. butik nişantaşı, diyelim. 

aslı erdoğan ise benim artık tarih olan radikal gazetesinden tanıdığım sonra kitaplarını okuduğum özel bir yazar. eski radikal'den bize kalanlar, dersem çok doğru olur. kimler geldi kimler geçti radikal gazetesinden; eski hali epeyi iyiydi. artık yeni hali de yok ya neyse. 

ilhan eksen'in rakı mezeleri vardı bir zaman kitaplığımda ama sanırım bir ara taşınırken sahafa sattığım kitaplar arasında elimden çıkardım, tariflerin çoğunu bildiğimden yani çok bilinen tarifler olduğundan elimden çıkarmış olmalıyım. kebabistanbul ise istanbul yeme içme kültürünün kebaba evrilmesini anlatan, biraz kebap tarihinden bahseden, mutfağı kebap üzerine olan bir kaç işletmecinin görüşlerine de yer vermiş bir kaç saatte okunacak bir kitap. tabii ki kalkıp koşa koşa bir kebapçıya gidilip kebap siparişi verebilir insan, okuduktan sonra. 

hava soğuk, eve gelip sıcak bir şeyler yapmanın en kolay yolu, kısık ateşte et / tavuk pişirmek tabii bu soğukta canım bol acılı baharatlı şeyler de istiyor; eti ki genelde kuzu kaburga oluyor bu, kısık ateşe koyuyorum, o pişerken sarımsak, patates, zencefil, bir iki havuç ne varsa dolapta doğrayıp üstüne ekliyorum bir yarım saat daha pişirip altını kapatıyorum bol karabiber az biraz sızma zeytinyağı ve tereyağı ekliyorum tabii son yarım saatte. mis gibi bir tencere yemek oluyor. bazan tavuk yapıyorum aynı şekilde ve geçen akşam üstüne bir avuç erişte attım tavukların bir de cevizli ezme gözüme takıldı hoop ondan da bir kaşık. nefisti nefis. 

iletişim üzerine bir iki satır yazmak istiyorum. eğer biriyle randevunuzu son anda siz iptal etmişseniz, yenisi için siz aramalısınız karşı tarafı; doğrusu budur. ama tam bunu yazarken bir dize geçiyor aklımdan; 

'' ah, kimsenin vakti yok 
durup ince şeyleri anlamaya'' gülten akın / ilkyaz 

işte şiir böyle bir şey; iki dizede anlatıyor paragraflarca anlatacağımı. 

bir de ben vatsap denen naneden gerçekten nefret ediyorum! hele hele o mavi tıkı görünmez yapanlardan! ki çoğunu engelliyorum! iletişim iki taraflıdır, ergenler gibi yok görmedim, yok okumadım tavrı bende gerçekten o kişi ile iletişimimi kesmeye kadar götürecek bir rahatsızlık yaratıyor. yazarak anlaşmak kimi durumlarda gerekli olabiliyor ama lütfen yazdığımızı okuduğunuzu bilelim, mühim mevzularda açıp konuşalım bıt bıt yazmaya çabalamayalım, kişi müsait değilse de sonra iletişim kuralım. bir de çok hızlı yazabilenlerin sen yanıtı verene değin 55 cümle yazıp bir de paniklemesi yok mu, iyi misin orada mısın, diye. deliriyorum. iletişimi kesiyorum. 

şehir tatsız. işletmeler dışarı çıkın diye medyadan vs. çağrı yapıyor da e tamam biz çıkalım da siz ne yapacaksınız, hep bizden bekliyorsunuz dediğim zaman da e yapacaklar - mış- yanıtı alıyorum; yahu siz değil misiniz dünden kalan kuru ekmeği kızartıp karşıma koyan ( mekanın adını yazmayacağım, işletmeciyi arayıp durumu anlattım, ben yokken böyle sorunlar olabiliyor, deyince hiç uzatmadım, gelin telafi edelim, tekliflerine de ''hayır'' deyip, bir daha gitmedim) sonra da bir ahtapot bacağı bir de tek rakıya 55 lira hesap alan! ayıp yahu ayıp kuru ekmeği servis ettiniz! neyse, bir daha gitmedim, kendimce cezalandırdım mekanı. 

aa italya ispanya istanbul bir tabakta, gecesini unutmadan yazayım; beyoğlu üzerine artık tekrar etmeyeceğim yazdıklarımı ve düşündüklerimi; son kalan şarküterilerden kuru et ve lakerda alıp jamon ve şarap ile bir sofra kurduk; şarküteriler sıkıntıda; kaç kişi kaldı allasen tarama bilen ve yiyen? ah güzel istanbul, deyip 40 lı yaşlarda eskiye özlem duyanların arasına katılmış olmama üzüleyim mi sevineyim mi bilemeyip bu yazıyı burada noktalayıp kahvaltı hazırlayayım. 

günaydın 






mecidiyeköy pazarı, seyahat notları, fıccın ve dahası ortaya karışık bir yazı

23 Ocak 2017 Pazartesi
mecidiyeköy pazarına bayılıyorum! hiç uzağa gitmeye gerek kalmadan hemen hemen her uğradığımda nefis bir elbise  


 kaptığım bir giysi tezgahı, her şeyden az az almamı diğer pazarcılar gibi asık suratla değil gayet güler yüz ile ve en iyilerini seçerek hazırlayan 2 ayrı sebze tezgahı ile gayet rahat ettiğim bir pazar; tabii ki bu hemen olmadı. 

hafta sonu yine sensai ile seyahat süresince epeyi yorulan ve yıpranan cildimi kendine getirdik önce. bir kaç gün içinde bütün sorunlar geçer dedi sensai uzmanı hatta elleri sihirli uzman da diyebilirim kendisi için. sensai ürünlerinden almak isterseniz; istikamet, beymen zorlu. 

zaman zaman seyahat notlarıma bakıyorum; lizbon terminali çok güvenli bir yer değil, diye yazmışım. saat satan adamlar var. bir iki defa yaklaşıp avucunun içine sakladığı saati gösterip svoç gibi bi'şey söylüyor ama alanı görmedik biz otobüs beklerken julian ile. ancak en enteresanı elindeki bir avuç bozuk euroyu gösterip 1 eurosunun eksik kaldığını bilet için, söyleyen abiydi. onun epeyi esprisini yaptık, abi nereye gideceksin de 1 euro eksik?:)) 

bir de avrupa şehirleri çiş kokuyor diyorlar ya, doğru. çünkü küçük şehirler dışında -mesela cordoba terminalinde ücretsiz- tuvalet paralı; 50 cent. e evsiz insanların 50 centi tuvalete verecek halleri yok; dahası en çok evsizin bulunduğu yerler terminaller. ve tuvaletlerde çalışanlar o şehrin en alt tabakasındaki insanlar; hal böyle olunca bozuk paranız yoksa rica bile etseniz tuvaleti açmıyorlar. şehirler de kokuyor işte. olay budur. 


lizbonda bir diğer dikkat edeceğiniz şey hostele giriş saatiniz; benim kaldığım hiç bir hostel bugüne kadar otel gibi saat uygulaması yapmamıştı, sabahın erken saatinde girdiğim lizbondaki hostel ise sabahtan öğlene kadar olan saatleri 1 gün saymış! epeyi sinirlendim bu duruma ve onlara da hatırı sayılır şekilde bunu belli ettim. lizbon bakımsız bir avrupa şehri; gitmeseniz bir şey kaybetmezsiniz. bir sevilla bir granada çok daha güzel ve insancıl; lizbondan. 

sevilla mandalin ağaçları ile özellikle siesta saatinde kimseler yokken sokakta gezmenizi tavsiye edeceğim bir şehir; gezin; acıktıkça jamon yiyip bira / şampanya için. hostel gayet güzeldi evet biraz bakımsızdı belki ama rahattık. lizbondaki gibi kahvaltının bulaşıklarını biz yıkamıyorduk:) 

aaa julian'a marinaleda'yı anlattığımda '' sen bir film  görmüş olabilir misin?'' demesini yazmalıyım, ben de yok truman show değil, gerçekti marinaleda, dedim. 

ay hostel tiplemelerini yazacaktım ben; 

bak şimdi her hostelde en az bir tane hijyenden falan bihaber yere belenen bir kadın vardır. ben onunla granada da karşılaştım:) önce gecenin bir vakti koymuş poposunu valizinin üstüne öyle hani yeni tanıştığın insanlarla boş boş ettiğin sohbetlerden birini ediyor, çekik gözlü bir kız ile. saat 12 handan uyuyacak; önce bu odada kalıp kalmadığını sordum, ıhh bizim odamızda kalıyormuş sonra ışığı söndürdüm ki yani artık bu boş sohbete boş ver uyu, demek için. sevmiyorum ben sadece ortak noktanın orada uyumak olduğu bir başkası ile boş boş sohbeti. bir de sürekli yemek pişiren tipler var ki onları hiç anlamıyorum; gezmeye mi geldin yemek pişirmeye mi / ne zaman gezeceksin? hadi sabah bir kahveyi anlıyorum, o da her yer geç açıldığı için sonra zaten her hostelin yakınında mutlaka bir ekonomik market oluyor, içki alıp içmek için siesta vaktinde ideal o arada internet vs dinlenme olayını da aradan çıkarıyorsun da sürekli yemek yapmak nedir arkadaş! 

hah o belenen  tipten başka bir de sürekli birlikte gezelim diyenler çıkabiliyor ki ben birine artık kırıcı olmak pahasına yalnız gezmek istiyorum, çok teşekkür ederim şimdiye kadar ki arkadaşlığın için demek zorunda kaldım. kimseyi sıkmayın hostelde rica ederim ya isteseydi biri ile çıkardı kişi gezmeye.  

işte böyle, biraz istanbul biraz seyahat notları yazayım dedim sabah sabah. en rahat şehir her anlamda barselona; senede 45 milyon turist ağırladıkları için hosteli en pahalı ( 30 euro gecelik kişi başı ) ama en temizi, sabah kahvesi olan ve sabah geldiniz diye iki günlük parayı almayı aklından bile geçirmeyen barselona:) ve sevilla sevdim sizi. granada istanbul gibi sultanahmet eminönü karışımı, marinaleda bir ütopya, malaga döner bira deyince aklıma gelecek şehir, lizbonu almıyorum sıralamaya ve tabii 2 saat kaldığım buna rağmen kahvesini sevdiğim madrid ve tren istasyonuna bayıldığım. 

sonra thy ile ilk kez uçtum ben; şarapları fındıkları gayet güzeldi.  pegasus ile bir yerden bir yere gidiyorsun; thy ile uçtuğunu hissediyorsun. 

geldiğimden beri özlediğim istanbul mekanlarına gidiyorum; nevizadede aldım soluğu geçen akşam, sonra sabah fıccın oldu istikamet bir tulen çorba ve sonra leyla hanımın yönlendirmesi ile patatesli velibah ile bünyeyi toparladım. fıccın hep çok iyi. 

ay çok uzun oldu bu yazı; günaydın 

marinaleda

16 Ocak 2017 Pazartesi
başkan
 Juan Manuel  Gordillo

seyahat üstüne seyahat yapınca eskisini yazmak hem zor oluyor hem de anılar karışıyor. 

barselonayı sevillayı granadayı yazamadan bir mudanya / bursa seyahati yapınca aklımdan geçti yukarıdaki cümle. 

uzak avrupa gezisine daha uzun diye çıkıp 20 günde neden döndüğüme gelince; avrupanın birbirine benzemesi, benim yorulmam ve sıkılmam en büyük etkenler. tabii ki kış mevsimi ve aslında döndüğüm günden bu yana ne kadar doğru bir karar verdiğimi - ki bunu da çok bilinçli vermediğimden - şansa bağlıyorum:) 

marinaledayı anlatacağım ben asıl; barselonada 4 sevilla ve granada da 2 şer gün geçirdikten sonra sevgili jülyet ile vedalaşıp önce malaga oradan estepa şehrine oradan da ver elini marinaleda. 

estepa küçücük bir kasaba ama benim gördüğüm 3 hosteli var yol üzerinde, ben birine girdim yer yokmuş eh zaten marinaleda için taksi soracaktım, 13 km estepa / marinaleda arası; 13 euro. hostelden yardımcı oldular bir amca gelip beni aldı hoop marinaleda o arada taksiyi beklerken  diğer hostelin geceliğinin 20 euro olduğunu, biranın yanında kocaman bir kase zeytin ikram ettiklerini -yedim hepsini- ekmeklerinin yine çok leziz olduğunu test ettim. taksici amca ile köye gittik; en büyük lokantasına bırakmasını istedim beni, orada da kalacak oda aradığımı söyleyince aradılar ve evinde oda kiralayan adam geldi. bu tip durumlarda siz önceden ayarlayın, facebook üzerinden oda kiralayanı var ya da gündüz gidin köy kahvesinde veyahut lokantada talebinizi söyleyin mutlaka arıyorlar odasını kiraya verenleri. biz önce iyi anlaştık ama adam sonra kahve vs. yaparsam elektrik için artı bir para ödemem gerektiğini falan söyleyince canım sıkıldı bir de kağıt havluyla elimi kurulamamam gerektiğini söyleyip ıslak ve pis mutfak havlusunu gösterince evden ayrılmaya karar verdim! hiç uzatmadan bu söylemlerinden mutsuz olduğumu iki gecelik parasını ödeyip ayrılacağımı söylediğimde çantamı alıp aşağıya inmiştim bile. anlaşırken her şeyi konuşun; ben adamın adını unuttum ama siz giderseniz adamın küçük bir kızı ve köpeği var oradan tanırsınız, ayrıntılı konuşun sonra canınız sıkılmasın. 



kiraladığım diğer odada gayet rahat ettim, o evde de iki büyük köpek var eğer korkuyorsanız köpeklerden, başka ev bakın. 

marinaledanın en büyük eksiği hostel / otel olmaması; bunu yılbaşı yemeğinde başkana da söyledim; o da insanların evlerinin odalarını kiraya verdiğini söyledi ben de uzatmadım böyle böyle sorunlar yaşanıyor diye. mesela ilk kaldığım evde sürekli tütsü yanıyordu ki ben sevmem öyle sürekli evde dandik dundik kokular olsun. 

bu ufak sorundan başka köyde bir başka ufak sorun marketin nazlanarak kredi kartını ödemede kabul etmesi; fiyatlar zaten çok uygun ve komisyon ödemek istemiyorlar; haklılar. ama ben de oraya az nakit ile gittiğimden olası bir aksi duruma karşı kredi kartı kullanmayı tercih ettim. 

gelelim köye; okuyup gittiğim için zaten köyün bir komün köyü olduğunu ve bu zamana değin geçirdiği aşamaları biliyordum. ki biz bu köyün sohbetini 5 sene önce yapmıştık bir arkadaşım ile ve ben ilk ispanya seyahatimde yazmıştım kafama gidileceklerin arasına.

köyde yaşlıların kahvesi en erken açılan kahve; internet bağlantısı da var. erken kalkan handan'ın ideal mekanı; bir kahve bolca haber, çevrede bağıra çağıra oyun oynayan amcalar sonra bir yürüyüş köyün içine ya da yan köylere bir gezi sonra hoop bira saati:) 

italya / yunanistan / ispanya ve portekiz; istisnasız ortak noktaları; çok iyi bira, leziz mezeler. 
en leziz kurabiyelerin olduğu yer 

yan köydeki spor salonu 
köyde oda kiraları 8 - 10 euro arası en azından bu mevsimde, yüksek sezonda biraz artabileceğini düşünüyorum; ki aslında şunu yazmadan geçmeyeyim; ispanya için mart nisan mayıs çok ideal yaz mevsimi hem çok sıcak hem de çok kalabalık olacağından pek tercih edilmemeli eğer niyet gezi ise yok ben güneşleneceğim gece de partileyeceğim derseniz o başka. 

marinaleda için ilk elden söyleyeceklerim; güvenli bir köy. insanlar size yardımcı oluyor dil bilmeseniz de. biraz internet biraz google translate eh günü geçiriyorsunuz. size komik bir şey anlatayım; benimle sohbet etmek isteyen biri ile köy kahvesinde anlaşamayınca bir türlü gülümseyip gitti adamcağız; ertesi gün bir baktım gülümseyerek aynı adam yaklaşıyor, gitmiş ingilizce bilen kuzenini alıp gelmiş:)  

köy kahvesinde tapaslar 50 cent! evet elli sent. her  sabah tahtaya yazılıyor mutfakta olanlar, bitince tahta da kalkıyor. ne sosisler yedim! 

bu arada bütün ispanya ve portekizde en leziz bademli tereyağlı kurabiyeleri de marinaledada yediğimi yazayım da gidince siz de yiyin: horno el cedazo 
kırmızı tabelalı bir yer burası; belediye binasına giderken, sabahları nefis kahve kokuları sokağa taşıyor zaten fark etmemeniz olası değil. köyden ayrılmadan tadına bakmadan sadece bademli diye çantama attığım kurabiyeleri sonra yerken daha çok almadığıma pişman oldum. 

yine köyde bir teyzenin adı olmayan lokantasında 2 ve 2.5 euroya bebek kalamar ve normal kalamar yiyordum ki! aman aman aman! o ne lezzet özellikle beybi olan. en pahalı da buydu ha:) 

köy; okumak dinlenmek için uzun yürüyüşler için çok ideal. hem avrupada, yanınız kasaba hem  de bir o kadar uzak; tam ütopya. her ne kadar köyden olsun sonrasında sohbet ettiğim sevillada yaşayanlardan olsun farklı eleştiriler duysam da dünyanın şu haline bakınca çok çok iyi bir şeyi başardıklarını yazmazsam eksik olur. eleştiriler çok doğal olarak eğitim sisteminin ispanyol eğitim sistemi ile aynı olduğu noktasında sadece 2 ek ders varmış sanırım köye dair olanların anlatıldığı. eh bir de her zamanki eleştiriler sosyalizme dair. geçelim. 

ben granada / malaga / estepa yolunu kullandım. siz sevilla üzerinden de gidebilirsiniz. araştırıp bakın. 

yılbaşı yemeğinde köydeydim; fiyatı ile ( 5 euro ) insanların neşeleri ve davranışları ile unutamayacağım gecelerin arasında kendine yer buldu bile. ah jamon ne güzel bir yiyeceksin sen öyle. istanbulda jamon satan market var mı, bilmiyorum. 

marinaleda klasik gezilerden, birbirine benzeyen katedral, ortaçağ avrupası ve yaşamı üzerine sıkıldığınız noktada başka bir dünya mümkün sloganı ile yola çıkan insanların arasına ışınlanabileceğiniz, dünyaya dair inancınızı pekiştirip yeniden hayatı / dünyayı sevebileceğiniz deli yemekler yiyip nefis içkiler içeceğiniz bir yer. gidin görün kalın. 

iyi bir hafta diliyorum herkese 
euro bu kadar artmışken bir süre iç turizmde gezsem iyi olacak. bodrum ve cunda ilk sırada; kış mevsiminde daha güzel olur buralar. yaza kadar euroları biriktirip yine yunana kaçarım ben ama 

bir süre yunan hariç avrupaya ara vereceğim. birbirine benzetecek kadar gezmek iyi değil ve zevk vermiyor bir süre sonra. 

belki norveç isveç bir tur atarım, dur bakalım. 

bu hafta istanbulun bir başka balıkçısına gideceğiz. gidince yazarım. bu havalarda balık kaçmaz. 

günaydın 




barselona, sevilla, granada, marinaleda... seyahat notları

8 Ocak 2017 Pazar
biraz kafamdakileri yazıya dökeyim bu karlı ve kanepeye yapışmış halde evde otururken; bu bir gezi yazısı değil; yaklaşık 20 günlük ispanya / portekiz seyahatimden notlar. 

barselona; bir gaudi şehri, tanımını yapmaktan hiç çekinmem. gaudi aşağı gaudi yukarı bir yerden sonra aaaa başlayacam ama ha! dedirtebilir, eğer mimar değilseniz boş verin, ne kadar katedral gezebilirsiniz ki!? ayrıca gaudi habire kendisine sponsor olan aileler için bi'şeyler yapmış.  

barselona, sevilla, granada, 3 saat malaga, 2 saat estepa, 4 gün marinaleda, lizbon, madrid ve istanbul. arada sevilla iki kez yalnız; neden?  marinaleda ya gitmek için. 

haftaya barselona, yazısından sonra istanbul / barselona uçtum ve yağmurlu bir barselonaya indim. havalimanından şehre otobüsle gidiyorsunuz, plaza de catalunya da inince la rambla ya da gelmiş oluyorsunuz:) 

sonrası benim için hostel arama, siz planlı gidin, yağmurda gezerek ararken hemen la rambla turu atmayın ilk günden, santa anna bölgesi en tavsiye edeceğim bölge. restoranı tapası birası her şeyi var ve her yere yakın, la rambla girişte ilk sağ. 

barselona için söylenmemiş söz var mıdır, bilmiyorum; turistik, rahat, ferah, ve gezdiğim şehirleri içinden en pahalısı. hostel geceliği 30 euro idi bir daha o fiyata hiç bir şehir yaklaşamadı. 

sevilla çok ışıklı çok mandalina ağaçlı çok hostelli ve en nefis jamonları yediğim, yaşlı garsonlarının insanları azarladığı, benim barselonadan daha çok benimsediğim bir şehir oldu. 

granada istanbulda yaşayan birine ilginç gelir mi bilmem, saray dersen burada alası var; zaten o deli kuyruklara hiç girmedim ben zaten hiç bir seyahatimde girmem müze vs. için kuyruğa. 

marinaleda için elbette ayrı bir yazı yazacağım ama siz bakmayın kimi seyahat yazarlarının en ucuz yılbaşı turları diye bir yerleri yazmasına; en ucuz marinaleda; 
5 euro yılbaşı yemeği 
1,5 euro bir litre bira (köy kahvesinde)
3 euro bir şişe cava (markette)
bu şekilde gidiyor köyde fiyatlar, barda içersen bir kadeh şarap o da 1.5 euro 

marinaleda bir başka dünya. orada 4 gün kaldım; sonra uzun uzun yazarım, umarım. 

malaga 3 saat kalıp türkiyelilerle sohbet edip döner yiyip bira içtiğim şehir, oradan estepa ya gittim ki estepa / marinaleda 13 km.  siz de aynı yolu izleyeblirsiniz; estepada tapas yemedim demem:) 

ve lizbon; üst üste bir kaç avrupa şehrini gezince bir yerden sonra hepsini birbirine benzetmek çok olası ve doğru lizbonun ana caddesi ya da barselonanın la ramblası arasında  pek bir fark yok aslında; armani, prada, gucci, biraz sonra mango ve hm arzı endam eyliyor caddede ve aslında  sen nerede olduğunu çok kolay karıştırabiliyorsun. 

lizbon diyordum, 20 günde yediğim en kötü öğle yemeğine sahiplik eden şehir neyse ki akşam deniz ürünlü pilav ile kendini affettirdi şehir. şehirler arasında ucuz sayılabilir lizbon eh barselonayı baz alınca elbette. yoksa sevilla ve granada da gayet insancıl fiyatlar. 

jamon, peynir, cava / şampanya, bira ve kahve çok tükettim bu 20 günde; tartıya çıkmaya korkuyorum. yarın spor salonuna elbette. 

daha uzun gezecektim ama neden gezmedim? sıkıldım. 

bir süre belki bir norveç isveç hariç avrupa seyahati yapmam. 

ay ekmeği unuttum; çok leziz ekmeklere çok leziz jamonlu peynirli sızmalı kahvaltılar yaptım. yazarım sonra size ispanyol kahvaltısını. 

bu notlar dursun burada