sabah çalan telefondaki ismi görünce yataktan mutfağa kadar koştum çünkü bizim evde mutfaktan çekiyor sadece telefon:) isim bana yol getirdi; yarım saatte hazırlanıp hazırlanamayacağımı sorduğunda karşı taraftaki ses, sesimde bir katre tereddüt yoktu hazırlanamayacağıma dair; hazırlandım ve çıktım yola.
sarı sapsarı toprakların çocuğuyuz biz onunla; onun çocukluğunu hayal ederken kendi çocukluğumu anımsadım; ahmet kaya acılara tutunmak derken; sigara, ahmet kaya bolca hatıra sarhoş etmişti beni kafamı dayadım cama baktım uçsuz bucaksız sarılığa...
dün sabah saat 9 da uçarcasına yataktan kalkan ben geceyi kebap başkenti adanada o yanımda yokken rakı tat vermese de rakıya kebabı katık edip az bir uykuyla sabah yola devam ettim; vee onun doğduğu topraklardan geçip doğduğum topraklara geldim... aslında onu da yanımda getirdim haberi yok! 20 yıl önceydi ben burada tek başıma kaldığımda bir yaz sıcağında tek bir ekler pastanın üstündeki mumu üflerken kalbim kırık içim griydi... 20 yıl sonra kalbim doluyken gelmek hakikaten takdir i ilahi olsa gerek...
devam edecek
Bye bye happiness!
2 saat önce

