pazar akşamları bir sıkıntı çöküyor üstüme; nefes alamaz gibi oluyorum bir yumruk gelip oturuyor böğrüme... sokağa atıyorum kendimi; ne okumak kar ediyor ne de başka 1 şey. maden suyu içiyorum böğrümdeki yumruğu eritsin diye, nafile bir çaba tabii. 90ları ne zaman düşünsem böyle olmam tesadüf değil tabii ki, zor yıllardı. yok, siyasetten bahsetmeyeceğim, benim için oldukça zor yıllardı, daha da fenası bu zorluklardan seneler sonra farkında olmamdı; 17 yaşın pervasızlığı ve gençliğiyle olan bitenin farkında değildim, farkına vardığımda sanırım bi 35lik olmuştum! insan çok ama çok gençken -hatta çocuk sayılabilecekken- yaşadıklarının farkında değil o zaman üstünden geçiyor gibi olsa da, değil. sonra böyle sıkılıyorsun işte.
kısa bir geziyle 1 şeyim kalmaz.
***
yolda olmak; ne muhteşem bir duygu.
0 yorum:
Yorum Gönder