sırtını dağlara yüzünü denize vermeli benim evim. bahçeye girdiğim anda ayakkabılarımı fırlatıp atmalı bembeyaz taşların üzerinden seke seke ahşap verandaya çıkmalıyım 2-3 basamakla fazla değil. kocaman ama gerçekten kocaman bir masa olmalı, etrafında toplanıp kar da yağsa sohbet edip şarap yudumlayacağımız kadar korunaklı. salona girmeliyim varendadan ve salonun denize bakan tarafı cam olmalı, sadece! kocaman rahat koltuklar keten kumaşla kaplı şömine kenarında yerlerini almalı iki kocaman sallanan koltuk. şöminenin üstünde ateş başı kitapları olmalı; şaraptan/yemekten/peynirden bahseden kitaplar. mutfakta kuzine sobada kozalak yakmalıyım her sabah; çıtır çıtır ekmekleri kızartıp kahveye katık etmeli çaydanlıkta kaynayan suyun cızırtısı ormanın sesine karışmalı. koridorlarında evin kısa kısa raflarda hep kitap olmalı bir de gezdiğim yerlerden topladığım eşyalar, beyaza çalmalı evde her şey! kırmızı üst katta olmalı tek başına! fincanlar beyaz, masa ağaç, koltuklar keten, sehpa ahşap keten örtülerde uyumalı serin sabahlara uyanmalı ve sevgilim beni daha, daha çok severken o evde... bu yazacağım bana kalsın
0 yorum:
Yorum Gönder